حسن اخلاق پنجم : اين كه بايد در اين سفر به طور جدى حسنات اخلاقى را به كار برده و در مقام تواضع و فروتنى نسبت به رفيق و حمله دار و ساير مردم باشد و از لغو و فحش و درشت‌گويى و ناملايم در حذر باشد كه حسن خلق تنها در اين نيست كه اذيت برادر مسلمان و مؤمن است و بالاتر اين كه در برابر اذيت غير ، خفض جناح كند و به ياد آن حديث پرقيمت قدسى باشد كه فرمود : رضاى خود را در جفاى مخلوق پنهان كرده‌ام ، هر كه در صدد رضاجويى من است بايد آزار غير را متحمل شود . اعمال حسنه ششم : اين كه نه تنها قصد حج كند و بس ، بلكه در اين سفر بايد چندين مرحله را قصد داشته باشد از قبيل زيارت قبور مطهره شهدا و اوليا و سعى در حوايج مؤمنان و تعليم و تعلّم احكام دينيه و ترويج مذهب اثناعشريه و تعظيم شعائر اللّه و امر به معروف و نهى از منكر و غير ذلك . تواضع هفتم : اسباب تجمل و تكبر براى خود فراهم نياورد ، بلكه شكسته دل و غبارآلود رو به حريم حضرت اللّه رود ، چنان كه در باب احرام به آن اشاره شده . قيمت انسان در اين سفر به شكسته دلى و غبارآلودى اوست ، در اين حريم فقط مهمان متواضع همراه با دل خاشع راه دارد و بس ، متكبر را استعداد حضور در اين پيشگاه و الا نيست .